Een steekje laten vallen

Meestal als ik een blog bericht schrijf gaat het over leuke, positieve dingen. Mensen die in de winkel komen, hun hobby’s, evenementen die we organiseren etc. Ik worstelde dan ook met het feit om deze blog te schrijven die deze keer niet gaat over iets leuks, maar ik heb toch besloten om het te doen.

Ik wil schrijven over een lid van onze breigroep de Knotjes, een enthousiaste groep van tien handwerkende dames waarmee jullie in een eerder blogbericht kennis hebben kunnen maken.

Annie de Boer (onder, 2e van links) was sinds een jaar of twee lid van de groep en is helaas vorige week op 66 jarige leeftijd overleden na een kort en intens ziektebed. Op dinsdag 17 oktober hebben we tijdens de crematieplechtigheid afscheid van haar kunnen nemen. Annie was een handwerkster in hart en nieren. Ze kon tijdens onze twee wekelijkse handwerkochtend vol vuur vertellen over de werkstukken die ze onder handen had. Zeemeerminnen breien voor de kleinkinderen, een prachtige kantsjaal, dekens, knuffels, Buurman en Buurman, haar laatste onderhanden project, Annie kon gewoon alles. Voor onze winkel heeft ze een paar maand geleden een paar mini patroontjes gemaakt. Eén daarvan was het patroontje “een steekje laten vallen”. Haar geschreven versie lag nog in de kast in de winkel.

Toen ik het patroontje weer zag dacht ik bij mezelf, een breiwerk is als het leven. Je zet steken op, je meerdert en mindert wat en aan het eind kant je het werkstuk af. Soms laat je een steekje vallen, ga je weer terug om de gevallen steek op te halen en brei je weer verder. In Annie’s patroontje ging het anders, daar moest je de gevallen steek laten voor wat die was. Annie, was als de gevallen steek, we konden haar niet meer ophalen, maar juist door die gevallen steek werd het een heel mooi patroon!

Share this post