Lezers van de blogberichten van ‘t Voorpand hebben zich misschien afgevraagd waarom er al een tijd geen blogbericht van mij is verschenen. Dat zit zo:

Zeven jaar geleden is ‘t Voorpand ontstaan in de Voorpoort te Vollenhove. Een wolwinkel en koffiecorner (het Poortplein) samen met kledingwinkel Zus en Zoos op de eerste verdieping, een yogaruimte De Verdieping op de zolder en op de begane grond Tutola en Tante Katet. Een heel mooi samenwerkingsproject samen met vier vrouwelijke onderneemsters. Na bijna een jaar was het wel duidelijk: de koffiecorner, dat was geen haalbare kaart. Dus dan maar alle energie richten op de wolwinkel. Na drie jaar Voorpoort groeiden we samen met Zus en Zoos uit ons jasje en verhuisden we naar een nieuw pand aan de Molenberg in Vollenhove. Ook daar weer een geweldige tijd gehad samen met de collega’s van Zus en Zoos. Maar, voor handwerken heb je om geconcentreerd te blijven toch enigszins een wat rustige ambiance nodig, dus na twee jaar Molenberg viel het besluit om een andere locatie te zoeken. Deze vonden we aan de Vollenhoverweg te Marknesse, direct over de brug bij Vollenhove. Het huurcontract werd getekend voor twee jaar. Wat een geweldige locatie was dit. Zoveel meer ruimte, meer rust en……de mogelijkheid om nog een webshop op te zetten en onze voorraad wol daarop aan te passen. Nu zijn er bijna zeven jaren om en is het tijd om de balans op te maken. ‘t Voorpand, een heerlijke winkel om te runnen, het contact met de klanten, de creativiteit die je ziet bij mensen, de ups en downs die we konden delen met onze klanten, onze vaste handwerkgroepen……..een geweldige werkplek!! Zo zouden we nog wel jaren door kunnen gaan, ware het niet dat een handwerkwinkel niet de gemakkelijkste business is om een inkomen mee te verdienen.

Januari 2018 werd voor mij de maand om besluiten te nemen. Ik begon met een week vakantie in Oostenrijk. Even een time-out in een hotel gespecialiseerd in Ayurveda (letterlijk vertaald: kennis van het leven). Een top hotel. Yoga, meditatie, gezonde voeding, massages, alles was in hotel Sonnhof pico bello voor elkaar en dat in een schitterende omgeving in het plaatsje Hinterthiersee in Tirol, op 10 minuten rijden van Kufstein. Een hotel naar mijn hart, maar Ayurveda is dan ook mijn passie.

Eenmaal thuis ben ik gaan nadenken. Hoe ziet mijn toekomst er verder uit. Een antwoord kwam vanuit mijn hart: Ik ga voor Ayurveda, maar hoe? De stoute schoenen aangetrokken en een open sollicitatie naar het hotel in Oostenrijk gestuurd. Binnen een week had ik een positief bericht in mijn mailbox en twee weken later was ik weer bij Ayurveda Resort Sonnhof op sollicitatiegesprek. Het resultaat: de laatste week van maart heb ik een week proefgedraaid en yogales en meditatie begeleiding gegeven. Het was een geweldige week! Na afloop een evaluatie met de bedrijfsleiding en met een mondeling toezegging voor een dienstverband zweefde ik op eerste paasdag weer terug naar huis.

Nu is het begin mei en maak ik me op voor vertrek. 15 juli a.s. moet ik beginnen. Nog bijna twee maanden om alles op de rit te zetten m.b.t. de winkel en mijn privé situatie.

Met heel veel plezier kan ik jullie nu vertellen dat Bregina, bij jullie allemaal wel bekend als één van de vaste krachten van ‘t Voorpand, de webshop zal overnemen. Niet in de huidige vorm, maar ze gaat zich specialiseren in fair isle wol, patronen, en pakketten. De naam zal niet hetzelfde blijven, maar t.z.t. zal Bregina jullie via facebook/instagram wel op de hoogte brengen van de nieuwe naam en de aangepaste webshop aan jullie presenteren.

Een andere vaste kracht van ‘t Voorpand is Nettie Meijer. Nettie heeft aangegeven meer te willen gaan doen met vrijwilligerswerk. Een dankbare taak, welke heel goed bij Nettie past.

Natascha, ook al vanaf het begin van het ontstaan van ‘t Voorpand bij ons is druk bezig met het zoeken naar een nieuwe baan. We hopen dat ze binnen niet al te lange tijd weer een leuke functie vindt.

Wat betekent dit voor de resterende maanden van ‘t Voorpand?

Ten eerste, de handwerkcruise op 26 mei a.s. https://www.voorpand.nl/workshops/handwerkcruise-2018/Deze gaat gewoon door. We hebben op dit moment al een mooi aantal passagiers en we hopen dat het net als vorig jaar weer een super leuke dag gaat worden.

Met heel veel plezier hebben we in de afgelopen jaren op beurzen en markten gestaan om ‘t Voorpand te promoten en naamsbekendheid te krijgen. Onze laatste deelname aan een markt staat gepland voor 9 juni a.s.: De haak- en breipicknick bij HCR van Saaze te Kraggenburg. Het thema voor deze dag: “Back to basic”. Een aanrader voor een ieder die van handwerken houdt. Voor meer informatie klik hier: https://www.facebook.com/events/557493331281551/

En verder gaan we de komende weken onze wolvoorraad opruimen en dat betekent………korting op het assortiment!! We beginnen met 20% op onze hele voorraad, behalve de garens Supersoft en Soft Donegal van het merk Knoll en de rondbreinaalden van Addi. Deze zullen nl. door Bregina worden overgenomen voor haar webshop omdat het zulke fantastische garens zijn om fair isle mee te breien. De korting gaat in per 1 mei a.s. Als je via de webshop bestelt, kun je bij het afrekenen de volgende code invoeren: VOORPAND20% De korting wordt dan toegepast op alle items. In de winkel krijg je gewoon 20% kassakorting.

Via facebook en onze webshop zullen we je de komende weken op de hoogte houden over oplopende kortingspercentages. Dus heb je nog zin om mooie wol en/of katoen in te slaan, nu is je kans. Wacht niet te lang, want op=op.

Voordat de winkel definitief gaat sluiten zal ik zeker nog een blog bericht schrijven. Wordt vervolgd!!


Het is even wat stil geweest m.b.t. de blogberichten van ‘t Voorpand. Noem het maar een soort van winterslaap op dit gebied, maar niet wat activiteiten in en rondom onze winkel betreft. Breien, haken, spinnen, webshop orders versturen, schoonmaken, voorraad tellen, ‘t Voorpand team is altijd druk met van alles en nog wat.

Graag vertel ik jullie over een projekt dat in oktober 2017 op mijn pad kwam: een super leuk werkboek voor het maken van “folk bags”, creatieve koord tasjes gemaakt met haak-, brei-, en naaitechnieken. Ik vond het patroon op Ravelry. De ontwerpster van de “folk bag”, de Finse kunstenares Päivi Eerola, schreef een 40 pagina tellend Engelstalig werkboek voor het maken van zo’n “folk bag”. Ik moest het natuurlijk direct hebben, dus via Ravelry besteld, betaald en gedownload. Ik ging meteen aan de slag met wol die ik nog had liggen, een haaknaald en breinaalden. Binnen de kortste keren had ik 2/3 van het tasje klaar. Toen moest er nog een stofje komen. Op naar Quiltpalace in Staphorst. Daar hebben ze super leuke stoffen, waaronder die van Kaffe Fassett. (wat is dat toch met mannen dat die vaak zo succesvol zijn in de handwerkwereld??). Ik kocht natuurlijk meer dan één stofje, want jullie herkennen misschien het fenomeen van de storm die in je hoofd ontstaat als je ergens heel erg enthousiast over bent en je vaak meteen een beetje door kunt slaan😏😀
Met behulp van Bregina het laatste deel van de folkbag er aan genaaid en klaar was kees. Ik had de smaak te pakken.

Wat een oneindig aantal mogelijkheden om je creativiteit te laten stromen. Mijn volgende tasje zat al weer in mijn hoofd. Een winterse “folk bag” met o.m. de tapestry haaktechniek, fair isle breien en een winters stofje met sneeuwpoppen. Ook weer geweldig leuk om te doen.

Een maand later zat ik op een site naar stofjes te kijken en zag ik oud-hollandse taferelen geprint op stof. En weer ontstond er een folk bag in mijn hoofd. Deze is nu bijna af. Nog even de laatste fase van het naaien van het stoffen deel. Volgende week nemen we ze mee naar de handwerkbeurs in Zwolle. Daar hebben we een stand gereserveerd. (stand 249). Tijdens het proces van het maken van de folk bags, heb ik via de mail contact opgenomen met Päivi uit Finland en haar gevraagd of we het werkboek mochten vertalen in het Nederlands en dan via ‘t Voorpand op de markt brengen. Päivi voelde hier wel wat voor. Na heel wat heen en weer mailen, een online video gesprek, een aantal correctierondes en het opstellen van een contract, is nu, ruim 4 maanden later, de nederlandse vertaling klaar.

Volgende week hopen we het patroon online in onze webshop te zetten en wordt het via de Ravelry pagina van Päivi te koop aangeboden. OK, het is niet heel goedkoop, 15 euro voor een online werkboek, maar de mogelijkheden die je er mee hebt zijn dan ook eindeloos. Bregina en een paar handwerk vriendinnen die inmiddels ook een folk bag hebben gemaakt zijn ook super enthousiast. (Herma Slot maakte deze vrolijke “folk bag”)

Nou, jullie lezen het, deze keer is mijn blogbericht een reclame praatje voor een product uit onze winkel geworden. Maar niet alleen voor ons, ook voor Päivi in Finland die wel 50 folk bags heeft gemaakt en vervolgens dit mooie werkboek in elkaar heeft gezet en natuurlijk een deel van de opbrengst krijgt. Wil je meer over haar weten, neem dan een kijkje op haar website. Je zult verbaast staan over de prachtige dingen die ze maakt!! http://www.peonyandparakeet.com

En natuurlijk zien we je/jullie graag op de handwerkbeurs in Zwolle van 15 t/m 18 februari!


Brrrrr…………..wat was het koud in de manege de Dollard in Winschoten, de locatie van het tweedaagse wolevenement Midwinterwol dat afgelopen vrijdag en zaterdag plaatsvond. Koud, maar ontzettend gezellig!

Ruim 90 stands hadden zich ingeschreven voor dit event, waaronder ook ‘t Voorpand. Vrijdagochtend al vroeg op pad. 7.00 uur verzamelen bij de winkel, bus vol laden en 125 km rijden naar Winschoten. Niet al te best weer, natte sneeuw, wind, regen, maar na anderhalf uur stonden we toch op de parkeerplaats bij de manege. Bus uitladen, stand inrichten, eerst een kop koffie en dan met een brei- of haakwerkje achter de kraam om de bezoekers haaknaalden te demonstreren en technieken uit te leggen en onze prachtige wolletjes en pakketjes te verkopen.


Oergezellig daar in de manege. We hebben twee fantastische dagen gehad. De sfeer tussen collega wol verkopers is er zo relaxed en de klanten waren ook zo enthousiast en leuk. Maar als ik dan toch een paar hoogtepunten moet noemen, dan is dat in de eerste plaats de spingroep Mc Bobbin uit Nieuwe Pekela , een initiatief van Low Lands Legacy, de organisator van Midwinterwol. Wat een enig gezicht om al die dames zo op een rijtje te zien zitten, dekentjes over de knieën, wol op schoot en spinnen maar. En ook weer zo’n enthousiaste groep van dames met zo veel passie voor het ambacht, het spatte er aan alle kanten af.

Het tweede hoogtepunt…..onze aankopen. Als wij naar een beurs of wolfeest gaan, dan moet er altijd iets gekocht worden bij collega’s. Bregina en Miranda kochten een paar mooie strengen sokkenwol met een glittertje. En Miranda, die is van plan te gaan spinnen, want ze tikte nog een leuke spintol op de kop. Maar daarnaast wordt er ook altijd gedacht aan het thuisfront, want ook een paar flesjes “Breibier” werden bij een wolstand aangeschaft. Zo lekker voor de mannen!!
Nettie is ook een fan van spinnen. Ook zij vond weer een prachtige streng lontwol om mee te spinnen.  En mijn aankoop, een mooi wollen kleed voor op de bank.

Last but not least, ik werd verliefd. Verliefd op schitterende donkerbruine ogen. Verliefd op heerlijke zachte warme wollige………….

 

Alpaca’s. Iedere keer als ik van onze kraam naar het toilet of de kantine liep kwam ik langs de afrastering waarbinnen de alpaca’s waren gestald. En iedere keer moest ik weer even stoppen, kijken en aaien. Hun vacht is echt prachtig van kleur en is superzacht maar die ogen……ik ken geen enkel dier dat zulke mooie ogen heeft als de Alpaca.
Aan het eind van dag twee van het event raakte ik aan de praat met de eigenaar van Alpacatopdutch. Hij kon heel geanimeerd vertellen over zijn kudde (70 stuks). Over hoe dicht ze bij de natuur leven, hoe ze na een draagtijd van 11 maanden hun jongen ter wereld brengen, hoe ze eten, wat ze eten, hoe keurig ze hun poep netjes op dezelfde plek deponeren, hoe fijn het is om Alpaca’s in te zetten voor mensen met b.v. autisme, kortom een wonderdier dat ik zo mee zou willen nemen en bij mij in de wei zou willen zetten.

Toen we om 17.15 uur onze kraam weer hadden afgebroken en de spullen weer in de bus hadden geladen zat er in mijn tas documentatiemateriaal over de Alpaca’s om nog eens thuis te lezen en een agenda met data waarop je met de Alpaca’s kunt wandelen. Als je meedoet steun je ook nog het goede doel, Unicef. Warm (en wollig) aanbevolen!!!


Yes, het is gelukt!! Na drie jaar eindelijk mijn grote breiproject afgerond. Vorige week de laatste steek van de Christel Seyfarth jas gebreid, in elkaar genaaid, in de Eucalan gedaan en liggend tussen handdoeken laten drogen. Afgelopen zondag de jas voor het eerst gedragen. Ik was de koning te rijk. Wat een complimenten kreeg ik van iedereen, zelfs zoon Ron (die je echt niet enthousiast kan maken met voorbeelden van gebreide en gehaakte projecten) vond het toch wel heel erg knap van moeders dat ze zo’n jas had gebreid. Wat heerlijk om zo even te kunnen genieten van alle oh’s en ah’s. Het ego vaart hier bijzonder goed op. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat het ego niet mijn ware zelf is. Door de jaren heen dankzij mijn meditatie en yoga heb ik geleerd dat het ego slechts een schil is. Het ego speelt constant rollen. Dan weer de rol van een moeder, dochter, vriendin, collega, dan weer van een winkel eigenaresse en handwerkster. Maar het ego is niet wie ik werkelijk ben. Alleen in de stilte daar vind ik mijn ware zelf.

Het is een plek die niet afhankelijk is van de goedkeuring van anderen, een plek die nooit bang is en een plek die je niet kunt raken of kwetsen. Onze dominee vertelde dat zo mooi in de dienst van afgelopen zondag. Mensen zijn net bomen. We zien echter alleen maar het deel boven de grond, de stam, takken en bladeren. Maar onder de grond bevindt zich een gigantisch wortelstelsel van de boom. Dat is het deel dat we niet zien en dat verborgen blijft voor de wereld.

Tja, dit klinkt misschien wel diepzinnig, maar dankzij mijn yoga en meditatie probeer ik mijn ego niet boven mijzelf uit te laten stijgen en beide in een gezonde balans te houden.

Maar goed, ik blijf een mens en nu is het moment om het ego even helemaal te laten gaan en de teugels te laten vieren. Te genieten van de complimenten en tegelijkertijd gelukkig zijn met het feit dat ik ook dit project heb kunnen breien en mijn grenzen heb verlegd. Niet het gemakkelijkste breiwerk, maar toch ook weer niet zo ingewikkeld als ik eerst dacht. Als je recht en averecht kunt breien, de fair isle techniek onder de knie hebt, kunt tellen en wat doorzettingsvermogen hebt, dan is dit voor elke breister goed te doen.

Christel Seyfarth bedank ik graag voor het prachtige patroon en de heerlijke wol. Eerlijk is eerlijk, zij is en blijft toch mijn favoriet ook al zijn er vele handwerksters die net zo goed prachtige fair isle projecten ontwerpen.

Ik heb nog wat wol over van mijn jas. Natascha, mijn lieve hulp in de winkel, maakt er even een paar proefzakjes van. Mijn jas hangt een poosje in de winkel. Wil je ook je grenzen eens verleggen en een Christel Seyfarth project gaan breien, kom gerust langs, dan kan ik je altijd uitleg geven.

Nu is het weer tijd om na te denken over een ander project. Eerst even niet meer zoiets groots. Mijn ego kan weer landen en…….zoals mijn vader altijd zei: “Nu weer met de klompen op de vloer hoor”.


Breiende mannen………..een speld in een hooiberg om ze te vinden, maar als je er dan één gevonden hebt, dan heb je meestal ook wat. Hoe kom ik nu op dit onderwerp. Graag vertel ik jullie het verhaal. Vriendin en collega Bregina werd een paar weken geleden 50 jaar. Een mooie gelegenheid om haar eens in het zonnetje te zetten en een leuk cadeau voor haar te verzinnen. Tja, wat doet Bregina het liefst…..handwerken. Maar eens wat rondneuzen op het internet voor een leuke workshop. Wat vindt Bregina nog meer leuk…..workshops met mannen. Bingo, gevonden! Een leuke workshop in een handwerkwinkel in………Londen. Tja, wel een eind weg maar ach, ik vind het zelf ook heerlijk om af en toe even uit te vliegen en het warme Voorpand nest te verlaten.

De workshop geboekt. Er waren nog twee plekjes vrij. Dat heeft natuurlijk zo moeten zijn. Afgelopen vrijdagmiddag vertrokken we vanaf Schiphol. De workshop was dan wel op zondagmorgen, maar als je dan toch zo’n eind moet reizen kun je er maar beter een lang weekend van maken was de gedachte. Tegen de avond arriveerden we in ons hotel, gelegen in de wijk Hackney, op ca. 30 minuten metro afstand vanaf het centrum en op 15 minuten lopen van de handwerkwinkel.

Zaterdag de stad verkennen, St. Paul’s Cathedral bezichtigd (wat een imposante cathedraal!!) beetje winkelen, naar Harrods, Liberty, met de metro, de dubbeldekker bus, veel lopen, maar ook goed uitrusten. ‘s Avonds om 20.00 uur naar bed en ‘s ochtends weer op tijd op. Dan het highlight, de workshop. We kwamen in een klein winkeltje genaamd http://www.wildandwoollyshop.co.uk

De workshop begon zondagmorgen om 10.00. Nathan Taylor, ook bekend onder de naam Sockmatician was degene die de workshop gaf. In drie uur tijd leerde hij ons de beginselen van het dubbelzijdig breien. Eerst liet hij prachtige sjaals en mutsen zien die hij met deze techniek had gebreid, daarna konden we aan de slag met een proeflapje.


Even later was een groep van 7 dames en 1 mannelijke cursist intensief aan het breien. Tegen het einde van de workshop was ons lapje half af maar waren we super blij dat we deze workshop hadden kunnen volgen. Wat een breitalent die Nathan en wat een leuke breitechniek ook. Ok, je doet dan wel dubbel zo lang over een project, maar dan heb je niet alleen een mooie voorkant, maar ook een mooie achterkant in de tegengestelde kleur. Ons lapje hebben we ‘s middags afgebreid bij Costa, een gezellige koffietent in één van de grootste shopping malls van Europa, Westfield/Stratford.

Tja, breiende mannen, de mannen die ik dan verder nog ken zijn ook heel talentvol. Neem nu Arne en Carlos, wat hebben ze veel bestsellers uitgegeven en wat te denken van Kaffe Fasset, die met name bekend staat om zijn kleurgebruik, quiltstoffen en mooie breipatronen. Maar, in Nederland hebben we ook een topper hoor. Jan Herman Lamers van Kleurenlab. Bekend van onze handwerkcruise van afgelopen mei en inmiddels een goede vriend van ‘t Voorpand. Jan Herman komt a.s. zaterdag een workshop bij ‘t Voorpand geven. Ben je nu enthousiast geraakt door dit verhaal en heb je zin om mee te doen……helaas, de workshop zit vol. Maar, niet getreurd, we zijn bezig met het plannen van een handwerkcruise voor volgend jaar en Jan Herman heeft toegezegd dat hij weer komt!!

Jan Herman stuurde ons recentelijk nog een foto van een mooie spencer die hij heeft gebreid met ons Knoll Supersoft garen. Geweldig toch, breiende mannen, ze kunnen er wat van!


Meestal als ik een blog bericht schrijf gaat het over leuke, positieve dingen. Mensen die in de winkel komen, hun hobby’s, evenementen die we organiseren etc. Ik worstelde dan ook met het feit om deze blog te schrijven die deze keer niet gaat over iets leuks, maar ik heb toch besloten om het te doen.

Ik wil schrijven over een lid van onze breigroep de Knotjes, een enthousiaste groep van tien handwerkende dames waarmee jullie in een eerder blogbericht kennis hebben kunnen maken.

Annie de Boer (onder, 2e van links) was sinds een jaar of twee lid van de groep en is helaas vorige week op 66 jarige leeftijd overleden na een kort en intens ziektebed. Op dinsdag 17 oktober hebben we tijdens de crematieplechtigheid afscheid van haar kunnen nemen. Annie was een handwerkster in hart en nieren. Ze kon tijdens onze twee wekelijkse handwerkochtend vol vuur vertellen over de werkstukken die ze onder handen had. Zeemeerminnen breien voor de kleinkinderen, een prachtige kantsjaal, dekens, knuffels, Buurman en Buurman, haar laatste onderhanden project, Annie kon gewoon alles. Voor onze winkel heeft ze een paar maand geleden een paar mini patroontjes gemaakt. Eén daarvan was het patroontje “een steekje laten vallen”. Haar geschreven versie lag nog in de kast in de winkel.

Toen ik het patroontje weer zag dacht ik bij mezelf, een breiwerk is als het leven. Je zet steken op, je meerdert en mindert wat en aan het eind kant je het werkstuk af. Soms laat je een steekje vallen, ga je weer terug om de gevallen steek op te halen en brei je weer verder. In Annie’s patroontje ging het anders, daar moest je de gevallen steek laten voor wat die was. Annie, was als de gevallen steek, we konden haar niet meer ophalen, maar juist door die gevallen steek werd het een heel mooi patroon!


Afgelopen zaterdag was het een drukte van belang bij ‘t Voorpand. Ingrid ter Beek van Sunny Designs had in samenwerking met Bert, vertegenwoordiger van Borgo de Pazzi, Fonty en Lamana en ‘t Voorpand een haakfeest georganiseerd en een groep van ca. 35 Instagram vriendinnen vanuit het hele land (en zelfs uit België) voor het feest uitgenodigd. Om 13.00 uur was de ontvangst. De stemming zat er gelijk goed in. Veel dames die elkaar wel via Instagram kenden maar elkaar nog nooit ontmoet hadden maakten nu voor het eerst “life” kennis met elkaar. “Ik heb nog gauw mijn profielfoto op Instagram gezet voor de herkenbaarheid” was een opmerking van één van de dames.

Na de eerste kennismaking, een welkomstwoord van Ingrid en een woord van Bert (de enige man in het gezelschap) kon het feest beginnen. Ingrid had voor de deelneemsters een leuk patroon ontworpen voor het maken van een I-pad hoes met de tunische knit stitch.

Gewerkt werd met het mooie Fonty garen, Ambiance, een heerlijk 100% wol superwash garen dat zich uitstekend leent voor allerlei projecten. De Knitpro tunische haaknaald werd door ‘t Voorpand ter beschikking gesteld. De haakfabriek uit Ens sponsorde nog een mooi label voor de hoes. Dus alle ingrediënten waren aanwezig voor een gezellige en productieve middag. En wat een geluk met het weer. Een heerlijke najaarsdag met volop zon, weinig wind en zo’n 20 graden. Tussen alle bedrijvigheid door waren er bovendien nog demonstraties van Miranda Sieders (entrelac breien), Bregina Tuinstra (tunisch in het rond haken) en Caroline Huisman (fair isle breien). Ook kon men rustig rondneuzen tussen alle mooie garens in de winkel. Na afloop van het feest was er voor alle deelneemsters nog een verrassing in de vorm van een goed gevulde goody bag met daarin het mooie dikke naturel garen Naturalia, het gerecycled garen Amore 240 , een magazine “let’s get chunky” gesponsord door Borgo de Pazzi, een boekje met de hele Lamana collectie en nog een leuke attentie van Ingrid. Het haakfeest was een succes. Er zijn weer veel nieuwe vriendschappen ontstaan en iedereen heeft weer eens kunnen constateren dat handwerken toch echt verbindt!!


Menig handwerk(st)er heeft wel gehoord van Ravelry, de website voor patronen, handwerkgroepen, forums etc. etc. Vandaag heb ik met mijn account weer eens ingelogd op de site. Soms download ik er wel eens een patroon, maar deze keer was ik op zoek naar een paar personen. Ik zocht en vond: Karin, Thea en Debbie. Waarom ik op zoek was naar deze dames? Ze waren vorige week bij ons in de winkel. Eerst kwam Karin, woonachtig in Emmeloord. Ze vertelde dat ze met een paar vriendinnen hier in de winkel had afgesproken. Even later kwam haar vriendin Thea binnen, ook uit Emmeloord. Onder het genot van een kopje koffie rinkelt even later Karin haar mobiel. Het is de Amerikaanse Ravelry vriendin Debbie uit Ohio. Ze is met haar familie op vakantie in Nederland en heeft met Karin en Thea bij ’t Voorpand afgesproken. Ze heeft wat moeite om de winkel te vinden, maar al gauw is het niet te missen reclame bord met de bollen wol in zichten even later schuift ze samen met haar zus (die overigens niks met handwerken heeft) bij ons aan de tafel.

 

De handwerkprojecten komen al snel uit de tas en het wordt een gezellige middag. Wat bindt deze dames vraag ik me af en hoe hebben ze elkaar ontmoet. Karin vertelt dat ze vriendinnen zijn geworden door de groep “Sock Madness Forever” op Ravelry. Zelf kan ik helaas geen sok breien, dus ik ben niet echt thuis in de sokken brei wereld maar ik was natuurlijk wel benieuwd geworden naar de breiprojecten van deze dames. Het is even wat zoeken, maar uiteindelijk kom ik erachter hoe ik Karin (winnares van Sock Madness 2013), Thea en Debbie kan vinden op Ravelry. Ze zijn dus lid van de “Sock Madness Forever” groep welke ruim 5200 leden uit allemaal verschillende landen telt, en allemaal gek zijn van sokken breien. Een klik op de “projecten” van de dames en alle mooie sokken en overige breisels komen voorbij. Echte kunstwerkjes zitten erbij. Ik denk niet dat ik ooit nog zoveel ervaring op zal doen in sokken breien om me ook bij zo’n groep aan te sluiten. Ach, ik hou het maar bij de verkoop van de sokkenwol!

Als jij ook enthousiast van al die mooie zelfgebreide sokken en wil je de fijne kneepjes van het vak wel eens leren, klik dan op deze link: https://www.voorpand.nl/product/cursus-sokkenbreien-boord-naar-teen-adrie/ Een leuke en leerzame workshop waarin je kennis maakt met Adrie en waarin je in drie ochtenden leert een sok te breien van boord naar teen. Wie weet word jij wel de winnares van de volgende Sock Madness Forever wedstrijd!!


Vandaag had ik een leuke ontmoeting met Sylvia Middelkoop uit Luttelgeest. Zij kwam naar onze winkel om wol uit te zoeken voor het breien van kleertjes voor haar handgemaakte beren. Ze had een beertje meegenomen als voorbeeld en mijn interesse was direct gewekt. Prachtig handwerk. Alle onderdelen van het beertje kun je bewegen. De pootjes en armen verzwaard met piepkleine ijzerkogeltjes en verder stevig opgevuld met fyberfil. Ze kan staan, zitten en de details tot en met de wimpers en oogopslag zijn werkelijk geweldig. Toen ik Sylvia vroeg of ik een blog bericht over haar en haar beren mocht schrijven, vertelde ze me dat ze als klein kind met haar moeder een keer in de Bijenkorf in Amsterdam liep en haar oog viel op een vitrinekast met allemaal beertjes erin. Haar interesse was toen al gewekt, maar pas op 20 jarige leeftijd begon ze met de hobby omdat toen materiaal op de markt kwam om de beren mee te maken. Sinds een paar jaar richt ze zich volledig op haar hobby. Ze gaat naar beurzen in binnen- en buitenland waar ze haar beren verkoopt en vaak hele leuke ontmoetingen heeft met andere berenma(a)k(st)ers. Sylvia vertelde dat ze met name heel erg onder de indruk was van het handwerk van Roemeense vrouwen. Een klasse apart, waarbij de beren tot in het kleinste detail prachtig zijn afgewerkt. Ik nam een kijkje op de website van Sylvia www.bollekebears.com. Ook al zo bijzonder met een leuke piraten uitstraling. Kortom…..een bijzondere hobby!


Als je had gedacht een leuk bericht te lezen over een visser die hier aan het water voor de deur van ‘t Voorpand heerlijk in het zonnetje zit te vissen en zijn vangst in kommetjes deponeert……….dan heb ik je met de titel van dit bericht op het verkeerde been gezet. Nee, vandaag gaat het over een heel leuk project dat we een paar maanden geleden hebben opgestart n.l. een deken breien voor ‘t goede doel. De beroemde breier Kaffe Fassett maakte een prachtig mee brei patroon en laten we nu de schitterende wol voor deze deken ook in ons assortiment hebben! Dus, alle hens aan dek en vriendinnen, vrienden en klanten gevraagd of ze een lapje mee wilden breien voor ‘t goede doel: Lang leve thuis. Zo gezegd zo gedaan, vol enthousiasme gingen we van start totdat………….het enthousiasme wat bekoeld raakte omdat het hier om Intarsia breiwerk gaat. D.w.z. dat je met veel bolletjes tegelijk moet werken, meestal 10. Nu hebben we bij ‘t Voorpand ook van die leuke gekleurde visjes daarvoor. Dus, wol om de visjes heen gewonden en weer vrolijk verder.

Tja, ook niet echt een groot succes. Ik hoorde veel dames het breiwerk verwensen en ze hadden het lapje waarschijnlijk liever met visjes en al de plomp in gegooid. Nu herinnerde ik me van vroeger dat ik dit werk ook wel eens met kommetjes deed. Ieder bolletje in een apart kommetje. Hup aan de slag, alle chocolademelk bekers uit de kast gepakt. In de heengaande naald de draden om elkaar heen slaan om gaatjes te voorkomen, in de teruggaande naald weer dezelfde actie en……………..eureka, alle draden kwamen weer op de juiste positie terecht!

Conclusie, ik ga voor kommetjes. Je hebt er dan wel een meter van de tafel voor nodig maar dan hoef je de draden in ieder geval niet meer uit de war te halen. Heb je ook zin om deze uitdaging aan te gaan? Je begrijpt, onze deken is nog lang niet af. Eén lapje breien voor € 5,= en dan zo’n enorme leerschool. Meld je aan via info@voorpand.nl of kom langs in de winkel.


In één van mijn vorige blogs konden jullie lezen over mijn buurvrouw Jennie. Nu zijn mijn buurmannen Schonewille aan de beurt. Velen van jullie hebben al een bezoek gebracht aan onze winkel aan de Vollenhoverweg 38a, Marknesse. Ook velen zijn al verkeerd gereden omdat de navigatiesystemen van auto’s ze een verkeerde kant op stuurden. Tijd om daar verandering in te brengen, dus het project “bord aan de weg” werd opgestart. Bakkie koffie bij de buren doen en hun expertise geraadpleegd hoe ik dit moest aanpakken. “ut mut op een karregien, want ut andre burd an de wegge stut ook op un karregien en doar kan ut dan mooj naost stoan”. Zo gezegd zo gedaan. De buren tikten een oud karretje op de kop en ik bestelde een paar grote stickers met ‘t Voorpand logo erop. De buren Henk en Jan gingen vol enthousiasme met het karretje aan de slag. Heel veel onderdelen werden aan het karretje gelast en het mooie was ook nog dat het allemaal materiaal was dat ze al een poos in de schuur hadden liggen. Toen alle onderdelen erop zaten kwam de finishing touch. Mooie rode wielen en een geel onderstel. Het oude roestige karretje zag er weer top uit.

Vandaag zijn ze bezig met de afmontage en licht ik al een tipje van de sluier op.

Nog even en je kunt niet meer aan ‘t Voorpand voorbij. Wat mijn buren Schonewille betreft: zoals het spreekwoord geldt: “een goede buur is beter dan een verre vriend”


Sommige handwerksters zijn echte doorzetsters. Neem nu mijn buurvrouw Jennie. Woont al 79 jaar aan de Krommestege in St.Jansklooster en breit, borduurt en haakt alles aan elkaar. Jennie vertelt dat ze het handwerken op haar 12e heeft geleerd van buurvrouw Hennie Schonewille (de Schonewilles zijn de buren links van mij). Twee weken geleden kwam Jennie in de winkel en kocht mooi garen en een Rowan patronen boek om daar een vestje uit te breien. Vorige week dinsdag kwam ze er mee terug. Ze kwam er niet uit. De hele vrijdagavond en zaterdag had ze ontelbare keren het patroon gebreid en telkens klopte het steken aantal niet. Ten einde raad dus maar terug naar ‘t Voorpand. Na een uurtje zag ik het licht ook nog niet, dus onze Nettie maar ingeschakeld. Nettie op een warme donderdagmiddag met het patroon aan de gang. Zweet op ‘t voorhoofd. Nettie zag het licht wel.

Vandaag zaten ze onder het genot van een kopje koffie met gebogen hoofden te studeren op het patroon en samen kwamen ze er uit. Patroon klopte wel hoor, maar het beeld dat Jennie in haar hoofd had van het gaatjespatroon wat net even anders.

Conclusie van dit verhaal: handwerksters zijn enorme doorzetsters. Opzetten, breien, uithalen, opzetten, breien, uithalen. Het zou makkelijk een mantra kunnen worden. Ik heb respect voor al die handwerksters die niet opgeven, het werk niet in een hoek gooien maar blijven doorgaan, net zolang totdat ze het onder de knie hebben. Mijn buurvrouw Jennie is zo’n voorbeeld!